Το κάπνισμα σκοτώνει περισσότερους από 8 εκατομμύρια ανθρώπους κάθε χρόνο. Είναι η μεγαλύτερη αιτία θανάτων από μη μεταδοτικές ασθένειες στον πλανήτη που μπορούν να προληφθούν. Και οι παγκόσμιοι στόχοι για τη μείωση αυτών των θανάτων δεν βρίσκονται σε καλό δρόμο.

Αυτά είναι τα κακά νέα. Αυτό είναι το μέρος που θα πρέπει να κρατάει τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής ξύπνιους τη νύχτα.

Ο διάλυμα υπάρχει ήδη. Ορισμένες χώρες το ανακάλυψαν πριν από χρόνια. Και το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου εξακολουθεί να το αγνοεί ή, χειρότερα, να το περιορίζει ενεργά.

Η Σουηδία έχει το χαμηλότερο ποσοστό θνησιμότητας από καπνό στον κόσμο. Η Ιαπωνία μείωσε τις πωλήσεις τσιγάρων κατά περισσότερο από το μισό την τελευταία δεκαετία. Το Ηνωμένο Βασίλειο μείωσε στο μισό το ποσοστό καπνίσματος. Οι νέοι ενήλικες της Νέας Ζηλανδίας είναι ουσιαστικά απαλλαγμένοι από το κάπνισμα. Αυτές οι χώρες δεν το πέτυχαν αυτό μέσω αυστηρότερων κανονισμών ή απαγορεύσεων. Έδωσαν στους καπνιστές πρόσβαση σε λιγότερο επιβλαβείς εναλλακτικές λύσεις και επέτρεψαν στους ανθρώπους να εγκαταλείψουν τα τσιγάρα.

Τα αποτελέσματα δεν είναι τυχαία. Είναι αυτό που συμβαίνει όταν η πολιτική ακολουθεί τα στοιχεία αντί για την ιδεολογία.

Τον περασμένο μήνα, τρία πρώην ανώτερα στελέχη του ΠΟΥ δημοσιεύτηκε μια δημοσίευση στο Nature Health. Δεν πρόκειται για άτομα εκτός του χώρου ή για φωνές του κλάδου. Πέρασαν την καριέρα τους στο επίκεντρο της παγκόσμιας πολιτικής για την υγεία. Το συμπέρασμά τους είναι ξεκάθαρο: η τρέχουσα προσέγγιση δεν μπορεί να μειώσει τα ποσοστά καπνίσματος αρκετά γρήγορα ώστε να επιτευχθούν οι στόχοι για τις μη μεταδοτικές ασθένειες και οι λιγότερο επιβλαβείς εναλλακτικές λύσεις πρέπει να αποτελούν μέρος της αντίδρασης. Επισημαίνουν ότι η μείωση της βλάβης από τον καπνό έχει ήδη εγγραφεί στη Σύμβαση-Πλαίσιο για τον Έλεγχο του Καπνού. Απλώς έχει παραλειφθεί στην πράξη.

Αυτό το χάσμα μεταξύ αυτών που υποστηρίζουν τα στοιχεία και αυτών που προσφέρει η πολιτική κοστίζει ζωές. Κάθε χρόνο που η μείωση της βλάβης αποκλείεται από την παγκόσμια ατζέντα, εκατομμύρια καπνιστές που θα μπορούσαν να είχαν αλλάξει καπνό δεν το κάνουν.

Οι χώρες που το έκαναν σωστά δεν ήταν απερίσκεπτες. Διατήρησαν αυστηρούς ελέγχους στα τσιγάρα, ενώ παράλληλα έκαναν τις λιγότερο επιβλαβείς εναλλακτικές λύσεις προσβάσιμες και οικονομικά προσιτές. Έτσι μοιάζει η ρύθμιση ανάλογη του κινδύνου. Αυτό που δεν έχει νόημα είναι η εφαρμογή αυστηρότερων περιορισμών σε προϊόντα που ενέχουν ένα κλάσμα του κινδύνου.

Τα στοιχεία δεν αμφισβητούνται. Τα αποτελέσματα του πραγματικού κόσμου δεν αμφισβητούνται. Αυτό που λείπει είναι η πολιτική βούληση να αναληφθεί δράση βάσει αυτών.