Vorige week organiseerde de Wereldgezondheidsorganisatie een evenement. COP11, Tijdens de belangrijkste wereldwijde conferentie over tabaksbestrijding, die het land organiseerde, bleek niet zozeer dat het zijn greep op het nicotinebeleid verstevigde, maar juist hoe kwetsbaar zijn agenda is geworden.

De WHO heeft vanaf het begin geprobeerd om dit erdoorheen te drukken. Strengere wereldwijde maatregelen tegen vapen, nicotinezakjes en heat-not-burn-producten. — allemaal zonder wetenschappelijke onderbouwing, openbare transparantie of betrokkenheid van de consument. Maar in de loop van de week begon die strategie te ontrafelen. Wat bedoeld was als een stille goedkeuring van voorstellen tegen nicotine, mondde uit in een openlijke uitdaging van het gezag van de WHO.

Een groeiend aantal landen, waaronder Nieuw-Zeeland, Albanië, Gambia, Mozambique, Noord-Macedonië, Saint Kitts en Nevis, En Servië, teruggeduwd, Ze verdedigden hun recht om beleid te voeren dat hun eigen realiteit weerspiegelt. Ze pleitten voor flexibiliteit in plaats van verplichtingen en voor schadebeperking in plaats van verboden.

De uiteindelijke resultaten van COP11 weerspiegelen dat verzet. Veel van de meest ambitieuze, toekomstgerichte bepalingen werden afgezwakt of omgezet in niet-bindende richtlijnen. De WHO en haar door donoren gedreven netwerk van ngo's werden gedwongen zich terug te trekken, omdat ze hun top-down model niet konden opleggen zonder breder verzet op te roepen.

Het feit dat Nieuw-Zeeland, een wereldwijd succesverhaal op het gebied van schadebeperking, kreeg de “Vuile asbak”"prijs" want de pragmatische aanpak versterkte alleen maar de absurditeit van het huidige systeem. Het was een moment dat symboliseerde hoe ideologisch gevangen en losgekoppeld Organisaties die gelieerd zijn aan de WHO zijn geworden.

Het interne conflict binnen de EU is aan het licht gekomen.

Een van de grootste schokken van de week kwam uit de eigen delegatie van de Europese Unie. Ondanks de afspraak om niet aan te dringen op wereldwijde verboden en toekomstgerichte maatregelen, het voorzitterschap van de Europese Commissie en Denemarken van de COP probeerde precies dat te doen — achter gesloten deuren en zonder mandaat.

Dit leidde tot onmiddellijke weerstand van Italië, Griekenland en Polen, die de stap verwierp en een diepere kloof blootlegde tussen nationale regeringen en Brusselse bureaucraten. Het verhaal is uitgegroeid tot een Vooruitblik op de komende gevechten terwijl de EU zich voorbereidt op de actualisering van haar Tabaksproductenrichtlijn (TPD) en Tabaksaccijnsrichtlijn (TED).

Als De Commissie is bereid om interne consensus negeren en zich op COP11 aan de kant van de prohibitionisten scharen., Wat kunnen consumenten en belanghebbenden verwachten van de onderhandelingen op EU-niveau?

De laatste dagen: een verandering in toon, maar niet in transparantie.

Tegen zaterdag was het ideologische momentum achter de nieuwe verboden grotendeels gestagneerd. Veel van de meest radicale voorstellen haalden het niet. De formulering werd afgezwakt, het verbod op sigarettenfilters werd opgeheven en Alle maatregelen die verder gingen dan de conventie werden vrijwillig gemaakt in plaats van bindend, waardoor de uiteindelijke beslissing bij de overheid bleef. aan nationale regeringen. Dit was een duidelijk teken dat het top-down model van de WHO aan kracht had ingeboet. 

Als gevolg daarvan, COP11 kon slechts een overeenkomst op bepaalde milieu- en aansprakelijkheidsvraagstukken, terwijl het FCTC-secretariaat gedwongen was de meeste van hun voorstellen uit te stellen naar COP12., dat in 2027 in Armenië zal plaatsvinden.

Een ander cruciaal moment deed zich voor toen St. Kitts en Nevis pleitte ervoor dat producten ter vermindering van de schadelijke gevolgen van tabaksgebruik erkend zouden worden als onderdeel van strategieën voor de volksgezondheid.. Het voorstel wist aanzienlijke steun te verwerven van andere delegaties., Dit toonde aan dat meer landen bereid zijn op te komen voor wetenschap en pragmatisme. Vanwege de hardnekkige tegenstand van prohibitionistische blokken werd er echter geen consensus bereikt en werd het voorstel niet opgenomen in de uiteindelijke resultaten.

Echter, De structurele gebreken van het COP-proces blijven intact.. Vergaderingen vonden nog steeds achter gesloten deuren plaats. Consumenten werden nog steeds buitengesloten. En beslissingen werden nog steeds meer beïnvloed door particuliere donateurs dan door professionals in de volksgezondheid of door bewijs uit de praktijk.

Ja, de toon is misschien veranderd, maar het proces niet. Totdat de WHO haar deuren opent en de mensen betrekt die door haar beleid worden geraakt, COP zal een voortdurende legitimiteitscrisis blijven..

We moeten blijven aandringen op inclusie van de consument, echte transparantie in de beleidsvorming en een eerlijke, wetenschappelijk onderbouwde aanpak van nicotineregulering. Dat betekent dat we de druk op de WHO en instellingen zoals de Europese Commissie moeten blijven handhaven. Het momentum is reëel, maar nu is het tijd om het te versnellen, niet om terug te deinzen.