Geschreven door Joseph Magero

De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) heeft een aanbeveling gedaan een uitgebreid pakket aan interventies voor het stoppen met roken. De interventies omvatten gedragsondersteuning door zorgverleners, digitale stoppen-met-rokenprogramma's en farmacologische behandelingen, zoals beschreven in een eerste richtlijn voor stoppen met roken.

De WHO beveelt varenicline, nicotinevervangende therapie (NRT), bupropion en cytisine aan als effectieve behandelingen voor het stoppen met roken. Hoewel deze richtlijn een cruciaal moment in de volksgezondheid markeert, legt ze ook de schrijnende financiële problemen bloot waarmee rokers in Sub-Sahara Afrika worden geconfronteerd.

De betaalbaarheidscrisis in Afrika

Ondanks de potentiële voordelen van deze richtlijnen is de realiteit voor 77 miljoen volwassen rokers in Sub-Sahara Afrika somber. De kosten van de aanbevolen behandelingen blijven voor het grootste deel van de bevolking onbetaalbaar hoog. 

Volgens recente studies, De gemiddelde prijs van een volledige kuur nicotinevervangende therapie (NRT) of voorgeschreven medicatie kan het maandinkomen van veel Afrikaanse huishoudens overstijgen. Deze financiële drempel maakt het voor miljoenen rokers vrijwel onmogelijk om toegang te krijgen tot effectieve behandelingen om te stoppen met roken.

De ongelijke toegang tot behandelingen voor het stoppen met roken is een schrijnend voorbeeld van de bredere ongelijkheid in de gezondheidszorg die blijft bestaan tussen landen met een hoog en een laag inkomen. In veel Afrikaanse landen zijn de gezondheidszorgsystemen al overbelast, met beperkte middelen voor preventieve zorg. 

De hoge kosten van stoppen-met-rokentherapieën verergeren deze problemen nog verder, waardoor veel rokers geen haalbare opties meer hebben om te stoppen. Zuid-Afrika is momenteel het enige land in Afrika met specifieke richtlijnen voor stoppen met roken.

Het feit dat schadebeperking niet is opgenomen in de voorstellen van de WHO in het stappenplan om de rookcrisis aan te pakken, is verbijsterend. De meeste Afrikaanse landen hebben minimale – of zelfs geen – middelen beschikbaar voor tabaksbestrijding. Tabaksschadebeperking is echter een goedkope interventie voor overheden, aangezien fabrikanten de onderzoeks- en ontwikkelingskosten dragen, terwijl consumenten de aanschafkosten betalen. Bovendien kunnen veiligere nicotineproducten, naast het helpen van rokers om te stoppen met roken, ook het beginnen met roken in de eerste plaats voorkomen.